Η περιβαλλοντική στρατηγική μιας επιχείρησης συνήθως ξεκινά από τα πιο προφανή σημεία: την κατανάλωση ενέργειας, τα απορρίμματα, τις πρώτες ύλες και τις μεταφορές προϊόντων. Υπάρχει όμως και μια καθημερινή δραστηριότητα που συχνά περνά απαρατήρητη, παρότι επαναλαμβάνεται εκατοντάδες φορές κάθε μήνα: η μετακίνηση των εργαζομένων από και προς την εργασία.
Για μια εταιρεία με μεγάλο αριθμό εργαζομένων, αυτές οι καθημερινές διαδρομές μπορούν να αποτελούν σημαντικό μέρος του συνολικού περιβαλλοντικού της αποτυπώματος. Ιδιαίτερα όταν οι εγκαταστάσεις βρίσκονται έξω από τα αστικά κέντρα ή σε περιοχές με περιορισμένη πρόσβαση σε δημόσιες συγκοινωνίες, το ιδιωτικό αυτοκίνητο γίνεται συχνά η μοναδική πρακτική επιλογή.
Το ζήτημα δεν είναι να μεταφερθεί η ευθύνη στον εργαζόμενο. Το αντίθετο. Μια πιο ώριμη ESG προσέγγιση εξετάζει κατά πόσο η ίδια η επιχείρηση μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες που κάνουν τις πιο βιώσιμες επιλογές ευκολότερες.
Ένα πρώτο βήμα είναι απλώς η κατανόηση της πραγματικής κατάστασης. Από ποιες περιοχές μετακινούνται οι εργαζόμενοι; Πόσα χιλιόμετρα διανύουν καθημερινά; Ποια μέσα χρησιμοποιούν και ποια είναι τα βασικά εμπόδια που δεν τους επιτρέπουν να επιλέξουν διαφορετικό τρόπο μετακίνησης;
Μια σύντομη εσωτερική έρευνα μπορεί να αποκαλύψει περισσότερα από όσα φαίνονται με την πρώτη ματιά. Μπορεί, για παράδειγμα, αρκετοί εργαζόμενοι να ξεκινούν από την ίδια περιοχή αλλά να χρησιμοποιούν διαφορετικά αυτοκίνητα. Σε αυτή την περίπτωση, ένα οργανωμένο carpooling πρόγραμμα μπορεί να μειώσει τις διαδρομές χωρίς να απαιτεί σημαντική επένδυση.
Σε μεγαλύτερες εγκαταστάσεις, μια εταιρική μεταφορά με λεωφορείο ή van μπορεί να αποτελεί ακόμη πιο πρακτική λύση. Εκτός από τη μείωση των μετακινήσεων με ΙΧ, μπορεί να περιορίσει και το κόστος που επιβαρύνει καθημερινά τους εργαζομένους.
Η τοποθεσία παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο. Ένα γραφείο που βρίσκεται κοντά σε μέσα μαζικής μεταφοράς προσφέρει διαφορετικές επιλογές από μια εγκατάσταση σε μια απομακρυσμένη βιομηχανική περιοχή. Για αυτό, η προσβασιμότητα μπορεί να αποτελεί παράγοντα που εξετάζεται ακόμη και κατά την επιλογή ενός νέου επαγγελματικού χώρου.
Υπάρχουν φυσικά και μικρότερες παρεμβάσεις. Ασφαλείς θέσεις για ποδήλατα, αποδυτήρια ή σημεία φόρτισης ηλεκτρικών οχημάτων μπορούν να ενθαρρύνουν διαφορετικές μορφές μετακίνησης. Καμία από αυτές τις λύσεις δεν λειτουργεί για όλους, αλλά ένα σύνολο επιλογών μπορεί να κάνει μεγαλύτερη διαφορά από μία ενιαία προσέγγιση.
Η ευελιξία στην εργασία αποτελεί επίσης μέρος της συζήτησης. Όταν ένας ρόλος το επιτρέπει, ακόμη και μία ή δύο ημέρες τηλεργασίας την εβδομάδα μπορούν να περιορίσουν σημαντικά τον αριθμό των μετακινήσεων σε ετήσια βάση.
Το ίδιο ισχύει για το ωράριο. Μια μικρή διαφοροποίηση στις ώρες προσέλευσης μπορεί να επιτρέψει σε κάποιον να χρησιμοποιεί ευκολότερα μέσα μαζικής μεταφοράς ή να αποφεύγει ώρες έντονης κυκλοφορίας. Έτσι, μια λειτουργική αλλαγή μπορεί να έχει παράλληλα περιβαλλοντικό και πρακτικό όφελος.
Η μετακίνηση συνδέεται όμως και με την εμπειρία του εργαζομένου. Μία διαδρομή μεγάλης διάρκειας αυξάνει το συνολικό χρόνο που αφιερώνει κάποιος γύρω από την εργασία του, χωρίς αυτή η ώρα να θεωρείται πραγματικός εργασιακός χρόνος.
Όταν το καθημερινό commute είναι δύσκολο, επηρεάζει την ενέργεια, την ικανοποίηση και συχνά ακόμη και την απόφαση κάποιου να παραμείνει σε μια θέση. Για αυτό, μια πολιτική βιώσιμης μετακίνησης δεν είναι αποκλειστικά περιβαλλοντική πρωτοβουλία. Μπορεί να λειτουργήσει και ως μέρος της στρατηγικής ανθρώπινου δυναμικού.
Η επιχείρηση χρειάζεται βέβαια να αποφεύγει τις λύσεις που υπάρχουν μόνο στα χαρτιά. Ένα πρόγραμμα carpooling που κανείς δεν χρησιμοποιεί ή μια θέση φόρτισης που δεν εξυπηρετεί πραγματικές ανάγκες δεν δημιουργούν ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Η σωστή προσέγγιση ξεκινά από τα δεδομένα και τη συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων. Αν γνωρίζουμε ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν καθημερινά, μπορούμε να σχεδιάσουμε παρεμβάσεις που έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να χρησιμοποιηθούν στην πράξη.
Δεν χρειάζεται επίσης όλα να γίνουν ταυτόχρονα. Μια επιχείρηση μπορεί να ξεκινήσει με μια μικρή παρέμβαση, να μετρήσει τη συμμετοχή και να προχωρήσει σταδιακά. Το ESG αποκτά μεγαλύτερη αξία όταν μετατρέπεται από γενική δέσμευση σε συγκεκριμένες καθημερινές συνήθειες.
Η μετακίνηση προς την εργασία είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Δεν βρίσκεται μέσα στη γραμμή παραγωγής ούτε εμφανίζεται απαραίτητα στον λογαριασμό ηλεκτρικού ρεύματος της εταιρείας. Παρ’ όλα αυτά, αποτελεί μέρος του ευρύτερου τρόπου με τον οποίο λειτουργεί μια επιχείρηση.
Και πολλές φορές, η βιωσιμότητα δεν ξεκινά από μια εντυπωσιακή επένδυση. Ξεκινά από μια απλή ερώτηση: πώς φτάνουν κάθε πρωί οι άνθρωποί μας στη δουλειά;
