Ο σχολικός εκφοβισμός, ευρέως γνωστός και ως bullying, τα τελευταία χρόνια αποτελεί ένα κοινωνικό φαινόμενο, το οποίο αυξάνεται όλο και περισσότερο. Ένα φαινόμενο παιδικής και εφηβικής παραβατικότητας, που απασχολεί πολλές χώρες και έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος και της δικής μας πραγματικότητας. Το bullying επηρεάζει και επηρεάζεται από την κοινωνία, όμως αρκετοί ψυχολόγοι πιστεύουν ότι φέρει κατάλοιπα και από τα πρότυπα της κάθε οικογένειας, αλλά και τον τρόπο ανατροφής των παιδιών και των εφήβων.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, θύματα bullying πέφτουν μαθητές οι οποίοι αντιμετωπίζουν μαθησιακές δυσκολίες, μαθητές οι οποίοι διαφέρουν από τα σημερινά ‘πρότυπα’ της σχολικής κοινότητας αλλά και παιδιά τα οποία αποτελούν εύκολους ‘στόχους’. Σύμφωνα με έρευνες από το 2006 και έπειτα, τα φαινόμενα σχολικού εκφοβισμού έχουν αυξηθεί, ενώ από το 2017 φαίνεται ότι 1 στους 6 δεκαπεντάχρονους στο χώρο του σχολείου πρωταρχικά, δέχεται σχολικό εκφοβισμό.
Τις περισσότερες φορές δε, τα θύματα αρνούνται να μιλήσουν σε κάποιον ενήλικα και είτε προβαίνουν σε άσχημες για τη ζωή τους πράξεις είτε γίνονται σταδιακά θύτες. Τα παιδιά κλείνονται στον εαυτό τους αρνούνται να συμμετέχουν στην εκπαιδευτική κοινότητα, αποκόπτονται από τον περίγυρο, εμφανίζουν σημάδια κατάθλιψης και συνήθως τους υπερνικά το συναίσθημα που τους δημιουργούν οι θύτες.
Επειδή, όμως το δικαίωμα στην παιδεία αποτελεί αναφαίρετο αγαθό για όλους, η πολιτεία οφείλει να λάβει τα απαραίτητα μέτρα στα σχολεία, ώστε να αποφύγει ή να περιορίσει τέτοιου είδους συμπεριφορές, πριν εκδηλωθούν και πριν γίνουν συνηθισμένο φαινόμενο.
Το σχολείο επίσης, από την πλευρά του μπορεί μέσω ειδικών ομιλιών, εργασιών ή φιλοξενώντας ειδικούς, ψυχολόγους και ούτω καθεξής, να ενημερώσει τα παιδιά, να τους επισημάνει πόσο σημαντικό είναι να μιλάμε για τέτοια φαινόμενα και να βοηθήσει στην εξάλειψη τέτοιων συμπεριφορών.
