Το 2020, μέσα στην πανδημία, την τηλεργασία και έχοντας μόλις αποκτήσει το δεύτερο παιδί μου, βρέθηκα σε ένα επαγγελματικό σημείο που κάτι μέσα μου είχε σταματήσει να βγάζει νόημα.
Εργαζόμουν σε μια μεγάλη συμβουλευτική εταιρεία, σε έναν ρόλο που θεωρητικά πρόσφερε σταθερότητα και ασφάλεια. Στην πράξη όμως, η καθημερινότητα είχε γεμίσει με καθήκοντα που δεν είχαν καμία σχέση με τον ρόλο, τις αξίες και τα δυνατά μου σημεία.
Η δυσαρέσκεια εκείνης της περιόδου έγινε το πρώτο καμπανάκι για μένα, που κάθε μέρα… και νύχτα μου χτυπούσε “τα μηνίγγια” και με ξυπνούσε στον ύπνο μου.
Όχι επειδή η δουλειά ήταν «κακή», αλλά επειδή εγώ είχα απομακρυνθεί από αυτό που είχε πραγματικό νόημα για μένα.
Τότε ήταν η πρώτη φορά που ζήτησα βοήθεια. Και εκεί κατάλαβα κάτι που σήμερα βλέπω καθημερινά και στους ανθρώπους που καθοδηγώ:
Η αλλαγή καριέρας δεν είναι θέμα ηλικίας. Είναι θέμα εσωτερικής ετοιμότητας και βαθιάς πρόθεσης.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν δυσκολεύονται να αλλάξουν δουλειά επειδή δεν έχουν επιλογές. Ειδικά στις μέρες μας με την τεχνητή νοημοσύνη και τις νέες συνθήκες αγοράς, τα επαγγέλματα και οι νέες θέσεις εργασίας έχουν αυξηθεί και οι εναλλακτικές είναι πολύ περισσότερες.
Οι πιο πολλοί λοιπόν δυσκολεύονται και αντιστέκονται στην αλλαγή, επειδή ο νους πηγαίνει πρώτα σε αυτό που πιστεύουν ότι θα χάσουν:
- την ασφάλεια
- τον μισθό
- τα χρόνια που «επένδυσαν»
- το τι θα πουν οι άλλοι
- την εικόνα που έχουν χτίσει για τον εαυτό τους
Και αυτό από τη μία πλευρά είναι θέμα εγκεφάλου και είναι απολύτως φυσιολογικό, από την άλλη είναι ακόμη πιο έντονο στις γυναίκες. Διότι στις γυναίκες συχνά τίθενται ερωτήματα τα οποία είχα ακούσει και εγώ όταν άλλαξα καριέρα:
«Θα φύγεις από την τράπεζα;»
«Και η σύνταξή σου;»
«Είσαι μαμά, τώρα θα ρισκάρεις;»
Όμως η αλήθεια είναι μία:
η μεγαλύτερη παγίδα δεν είναι η αλλαγή. Είναι η παραμονή σε μια ζωή που δεν μας εκφράζει, που δεν είναι σε ευθυγράμμιση με τα «θέλω» και τις αξίες μας. Και δυστυχώς υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που βρίσκονται σε φάση που θέλουν να αλλάξουν εργασιακή ζωή και το σκέφτονται για χρόνια, ενώ δεν το τολμούν.
Εν κατακλείδη, η αλλαγή καριέρας είναι πρώτα μια διαδικασία αυτογνωσίας. Απαιτείται «εσωτερική» δουλειά και αυτο- αξιολόγηση που μπορεί ο καθένας μας να κάνει με τον εαυτό του.
Αυτό που χρειάζεται λοιπόν πριν αποφασίσεις, είναι να καταλάβεις:
- τι αγαπάς
- πού είσαι πραγματικά δυνατός
- ποιες δεξιότητες μεταφέρονται
- ποιες αξίες δεν διαπραγματεύεσαι
- τι είδους ζωή θέλεις να υπηρετεί η εργασία σου
Μικρή άσκηση αυτογνωσίας
Ρώτησε τον εαυτό σου:
Αν ο φόβος δεν υπήρχε, ποια επαγγελματική επιλογή θα έκανες σήμερα;
Και μετά:
Από όσα κάνω σήμερα, ποια με γεμίζουν ενέργεια και ποια με αδειάζουν;
Οι απαντήσεις αυτές είναι συχνά το πρώτο βήμα προς τη μετάβαση.
Γι’ αυτό λέω συχνά ότι η καριέρα είναι 100% κομμάτι της προσωπικής μας ανάπτυξης.
Δεν αλλάζουμε μόνο δουλειά.
Αλλάζουμε το αφήγημα για το ποιοι είμαστε.
Και η ερώτηση δεν είναι «είναι αργά;».
Η σωστή ερώτηση είναι:
Αν δεν αλλάξει τίποτα, πού θα βρίσκεσαι σε 3 χρόνια;
Για πολλούς ανθρώπους, αυτή είναι η στιγμή που ξεκινά η πραγματική απόφαση.
Γιατί τελικά, δουλειές υπάρχουν πολλές. Η ζωή είναι μία.
